Koops Furness failliet door window dressing – medewerkerverhaal – vliegtuig neergestort

Gilbert Vogt is ruim vijfentwintig jaar werkzaam in de autobranche. Hij heeft al diverse overnames meegemaakt. Enkele bedrijven zijn door de Stern overgenomen. Een faillissement had hij echter nog nooit meegemaakt. Tot half augustus 2014…

Maandagochtend werd het personeel bij elkaar geroepen met de mededeling dat het bedrijf Koops Furness (Koops- en Fivan Auto) uitstel van betaling had aangevraagd. Binnen een week werd het bedrijf failliet verklaard. Behalve ons bedrijf vielen er nog bijna 80 winkels om en stonden we met ruim duizend collega’s ineens op straat.

Het eerste waarmee ik zelf mee te maken kreeg, was voornamelijk de boosheid. Ik kon niet begrijpen waarom de tent van de een op de andere dag was omgevallen. Ik was boos omdat we in onze winkel keihard hadden gewerkt. Wie had eigenlijk het lef om ons zo abrupt van de markt af te halen?

Natuurlijk hadden wij ook last van tegenwind in deze krimpende automarkt. Veel van onze concurrenten hebben jaren geleden al ingegrepen, maar wij bleven met dezelfde bezetting door roeien. De arbeidskosten en de hoge huur waren een van de belangrijkste knoppen waaraan gedraaid had moeten worden. Niets doen was eigenlijk helemaal geen optie. We moesten eigenlijk elk jaar productiever gaan werken en steeds minder maandhuur moeten gaan betalen, maar dat gebeurde niet.

Tijdens de week tussen uitstel van betaling en het faillissement hebben we stoïcijns nog dingen in de winkel opgeruimd. In de week na het faillissement hebben we onze klanten, die nog een afspraak in de werkplaats hadden, afgebeld. Hartverwarmend en vooral medelevend vond ik de slecht nieuwsgesprekken met de klanten, ONZE KLANTEN! Mijn god wat hielden ze van ons, en ik van hun, meer dan ik had gedacht.

Met een groep mensen zijn we hard bezig geweest om de winkel tot een succes te maken. Het overviel ons ook dat de winkel gesloten moest worden. Ik heb mezelf vaak afgevraagd of we hier invloed op hadden? Konden we dit voorkomen? Maar mijn conclusie is dat ons helemaal niets te verwijten valt. Wij hebben gedaan wat we konden, maar het schip was al zinkende voordat wij het in de gaten hadden. Het gat was niet meer te dichten: de salarissen konden niet meer worden betaald. We konden alleen nog van boord springen en proberen te overleven. Ieder voor zich en God voor ons allen...

Het is opvallend hoe vaak er in de media over window dressing werd geschreven. Ik had nog nooit van deze woorden gehoord. Maar het betekent zoiets van: aan de voorkant ziet het er mooi uit, maar aan de achterkant is het een rommeltje. Door de teruglopende economie (lees: krimpende markt) in de autobranche werd de situatie waarin wij zaten onmogelijk. Het deed me pijn om uit de media te vernemen dat de belangen van het autobedrijf en de hoge huren van dezelfde eigenaar ons fataal is geworden.

Na het omvallen werd het weken stil, totdat de Stern ineens twee voormalige winkels van Koops uit het faillissement kocht in Utrecht en Amersfoort. Een aantal van ons mocht solliciteren op hun oude baan en is inmiddels weer aan het werk, maar een groot aantal ook niet. Het voelt alsof we bij Koops met zijn allen zijn gaan vliegen, maar na het neerstorten van het vliegtuig zijn er nog maar een paar die het overleefd hebben…die hebben geluk.

Ik kan goed alleen werken maar vind een teamsport ook heel interessant. Het is iedere dag een mooie uitdaging om met een team te werken en de vraag te stellen: Waarom doen wij dit? Waar doen wij het voor? Waarom kom ik mijn bed uit? Wij geloven in het ontzorgen van de klant. Hoe doen we dat? Wij geven de klant aandacht, maken haar/hem belangrijk. Wat doen we? Wij nemen de gegevens door en plannen een bezoek aan de werkplaats of showroom. Lees meer...